Założenie kantoru – jakie warunki należy spełnić, by prowadzić ten biznes?

Wyjazd poza granice naszego kraju wiąże się zwykle z koniecznością wymiany złotówek na wybraną obcą walutę. To nie byłoby możliwe, gdyby nie funkcjonujące w całej Polsce kantory. Punkty te zakładają prywatni przedsiębiorcy, którzy w ten sposób często zarabiają na życie. Aby jednak utworzyć własny kantor, należy wcześniej spełnić szereg wymogów. Jakich?

W największym skrócie kantory można określić jako typ działalności usługowej polegającej na wymianie walut. Proces ten polega na dokonywaniu operacji przyjmowania i wydawania określonych środków pieniężnych nominowanych w różnych walutach, potwierdzonej wystawieniem dowodów kupna i sprzedaży. Samą działalność kantorów zalicza się do grupy regulowanych. Oznacza to, że do prowadzenia tego rodzaju biznesu trzeba wcześniej spełnić szereg wymogów, jakie narzucają obowiązujące przepisy, a konkretnie Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z 2 lipca 2004 r. oraz Ustawa Prawo dewizowe z 27 lipca 2002 roku.

Wymagania wstępne

Do założenia kantoru uprawnione są osoby fizyczne, prawne oraz spółki niemające osobowości prawnej. Co jednak istotne, warunkiem koniecznym do spełnienia jest brak wyroków skazujących za popełnienie przestępstw skarbowych lub przestępstw popełnionych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej bądź osobistej.

Co istotne – zaświadczenie o niekaralności potrzebne jest nie tylko przy zakładaniu kantoru. Właściciel i każdy pracownik punktu musi je odnawiać każdego roku. Ponadto, kolejny wymóg stanowi zdobycie odpowiednich kwalifikacji. Tu istnieją dwie metody sprostaniu warunkom stawiany przez prawo. Pierwsza z nich to nabycie fachowej wiedzy przez ukończeniu specjalistycznego kursu, na którym poznaje się prawne i techniczne aspekty związane z prowadzeniem tego rodzaju działalności. Szkolenie powinno wiązać się z uzyskaniem po nim odpowiedniego certyfikatu. Alternatywą dla tego rozwiązania jest posiadanie minimum rocznego doświadczenia w pracy w banku na stanowisku bezpośrednio związanym z obsługą transakcji walutowych. Osoba mogąca pochwalić się takim stażem musi jednak dysponować dokumentacją poświadczającą jej kompetencje, tzn. świadectwem pracy oraz oświadczeniem o znajomości przepisów ustawy regulującej działalność kantorową.

Wpis do rejestru

Do otwarcia własnego kantoru potrzebne jest dokonanie wpisu do rejestru. Na spełnienie tego obowiązku właściciel punktu ma siedem dni od momentu rozpoczęcia działalności. Wniosek o dokonanie wpisu kieruje się do Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Wzór dokumentu można znaleźć np. na rządowych stronach informacyjnych. Do wniosku niezbędne jest dołączenie oświadczenia potwierdzające prawdziwość przedstawionych w dokumencie danych oraz o znajomości i spełnieniu wymogów niezbędnych do prowadzenia działalności kantorowej. Ponadto, należy załączyć także zaświadczenia o niekaralności i dokumentację potwierdzającą posiadanie odpowiednich kwalifikacji.

Zakładanie działalności

Kantor może być prowadzony jako jednoosobowa działalność gospodarcza, spółka cywilna lub spółka kapitałowa (wyłączając z tego spółki partnerskie). Samo założenie działalności wydaje się najprostszym etapem otwarcia punktu wymiany walut. Wystarczy złożyć wniosek CEIDG-1 do dowolnego Urzędu Miasta/Gminy. W ciągu siedmiu dni od zarejestrowania firmy, koniecznie jest złożenie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych formularza ZUS ZZA (tylko ubezpieczenie zdrowotne) lub ZUS ZUA (zdrowotne i społeczne).

Lokal

Ważny element stanowi wyposażenie lokalu, w którym ma znajdować się kantor. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 września 2004 roku, taki punkt powinien posiadać sejf lub kasę pancerną, umieszczoną na zewnątrz lokalu nazwę „kantor” wraz z określonymi dniami i godzinami otwarcia oraz danymi adresowymi, tablicę informacyjną z wykazem sprzedawanych i skupowanych walut wraz z aktualnymi cenami, pieczątkę z nazwą i danymi adresowymi, a także system alarmowy oraz formę fizycznego zabezpieczenia np. w postaci drzwi antywłamaniowych. Dodatkowo, w lokalu powinna znaleźć się informacja o wydawaniu dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych, na okaziciela lub imiennych oraz dobrze widoczną informację o tym, że wartość kupna lub sprzedaży zagranicznych środków płatniczych nie może przekroczyć w ramach jednej umowy równowartości 20.000 euro.

Co jeszcze należy wiedzieć?

Osoby prowadzące kantor muszą przekazywać do NBP w terminie nieprzekraczającym 10 dni od zakończenia kwartału specjalnego sprawozdania z działalności. Obowiązku tego dokonuje się na podstawie formularza, którego wzór został opublikowany w załączniku nr 10 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej.

Oprócz tego, wszelkie operacje dokonywane w kantorze, powodujące zmianę ilości wartości dewizowych i waluty polskiej muszą być na bieżąco ewidencjonowane w tzw. ewidencji sprzedaży i nabycia walut obcych.

Pewną zagwozdką dla osób, które rejestrują działalność gospodarczą pod prowadzenie kantoru, bywa wybór odpowiedniego kodu PKD. W tym przypadku należy w formularzu wpisać symbol 66.12Z.

Wsparcie merytoryczne: https://krakowscyadwokaci.pl/