Konopie Indyjskie – Historia

Najstarszą i popularną odmianą miękkich środków odurzających jest powszechnie znana konopie – Cannabis sativa. Nasiona marihuany znajdowane się w wykopaliskach eurazjatyckich warstw kulturowych mających więcej niż trzy tysiące lat. To znak, że konopie znane były naszym przodkom sprzed tysięcy lat.  

Pochodzenie

Roślina pochodzi z Azji Środkowej. Zakłada się, że stąd konopie rozprzestrzeniły się na wschód: do Indii i Chin. Z Indii konopie migrowały do Afryki Północnej i Hiszpanii, skąd dzięki żeglarzom dotarły do Ameryki. Kultura wschodnia zawiera najbardziej archaiczne pisemne dowody, o których mówi historia konopi indyjskich. Haszysz w starożytnych Chinach był stosowany jako środek znieczulający i został wymieniony w książce chińskiego cesarza Shen-Nonga (2737 pne) jako lekarstwo na biegunkę. W XV wieku p.n.e. chińscy lekarze używają konopi jako środka łagodzącego bóle reumatyczne i dnę moczanową. Nieco później marihuana zaczęła być stosowana jako lek na zaburzenia nerwowe. W Indiach konopie uznano za święte zioła. Haszysz jest wspomniany w starożytnej epopei indyjskiej: ponad sto hymnów Rig Veda (1500 pne) poświęcono opisowi właściwości słynnego napoju konopnego – indracarany (bogów pisma), który zastąpił legendarną somę – rytualny halucynogenny lek, którego skład wciąż nieznany.

Historia

Według niemieckiego etnografa Hugo Obermeyera palenie marihuany było znane starożytnym Niemcom i Gallo-Romanom w pierwszym wieku przed naszą erą. Interesujące jest to, że po raz pierwszy konopie zostały wprowadzone do klasyfikacji dopiero w 1753 r. (C. Linnaeus), inną odmianę opisał Lamarck w 1783 r. Według niektórych doniesień wczesne wspólnoty chrześcijańskie zachęcały do stosowania ziół leczniczych. Konopie nigdy zresztą nie znikały z pola widzenia kapłanów: oprócz dobrze znanych, a następnie wykorzystywanych właściwości leczniczych, dostarczał papier i olej do lamp. Prześladowania legislacyjne rozpoczęły się w XII wieku, kiedy kościół zakazał używania marihuany w Hiszpanii, a w XIII wieku we Francji. W 1484 r. Papież Innocenty VIII oficjalnie potępił leki z konopi indyjskich, ogłaszając marihuanę bezbożną komunią satanistycznej mszy. W tym czasie mieszkańcom Europy Zachodniej dozwolone były następujące urządzenia medyczne: noszenie maski ptasiej (w celu leczenia wrzodów), upuszczanie krwi (na zapalenie płuc, przeziębienie lub gorączkę) i modlitwa o uzdrowienie.

Zachodnia półkula

Historia marihuany na kontynencie amerykańskim sięga XIV wieku, kiedy Hiszpanie sprowadzili „trawę” do Peru i Chile, chociaż niektórzy badacze sugerują, że roślina ta była znana tubylcom Nowego Świata na długo przed inwazją Europejczyków. Od 1611 r. Konopie uprawiane są w Wirginii. Właściwości tekstylne i lecznicze marihuany były dobrze znane pierwszym amerykańskim prezydentom (rząd wypłacał dotacje hodowcom konopi). W 1857 r. Amerykański pisarz F. Ludlow opisuje osobiste doświadczenia po pobraniu nalewek z konopi indyjskich, potwierdzając świętą moc tej rośliny. Psychoaktywne właściwości marihuany podziwiali G. Thoreau, G. Melville i inni znani amerykańscy pisarze i filozofowie. W latach 1840–1900 w zachodniej literaturze medycznej opublikowano ponad sto prac nad właściwościami leczniczymi konopi indyjskich. Do 1937 r. Konopie były przepisywane jako główny lek do leczenia ponad 100 różnych chorób.

Więcej na stronie konopiejko.pl