Wskaźnik rotacji zapasów – ułatwienie w korektach kosztów

Zgodnie z treścią art. 15b, ust. 2 ustawy o CIT podatnik, który otrzymał fakturę z terminem płatności dłuższym niż 60 dni, a płatności tej nie uregulował przez 90 dni od daty ujęcia jej w kosztach podatkowych, wówczas ma on obowiązek skorygować koszty o kwoty wynikające z nieopłaconej faktury. Pilnowanie upływających terminów może nastręczać wielu kłopotów, zwłaszcza w dużych firmach, dlatego warto zastanowić się nad zastosowaniem wskaźnika rotacji zapasów.

Podatnik zobowiązany do zachowania terminów wynikających z art. 15b, ust. 2 ustawy o CIT, w praktyce powinien codziennie weryfikować terminy, w których faktury zostały ujęte w kosztach podatkowych oraz terminy, w których dokonano płatności za nie. Często narzędzia księgowe nie są tak wyspecjalizowane, aby proces monitorowania przebiegał w miarę sprawnie, pozostaje więc sprawdzanie dat „na pieszo”. Szczególnie trudne może się to okazać w przedsiębiorstwach, które odnotowują duży przepływ dokumentów księgowych, w tym faktur. W większości dotyka to dużych firm, ale bywają też i mniejsze podmioty, które nie uzyskują imponujących przychodów, za to pod względem ilości dokumentacji niczym się nie różnią od większych przedsiębiorstw.

Z pomocą może tu przyjść użycie wskaźnika rotacji zapasów. W przypadku zastosowania tego miernika, obliczanie 90-dniowego terminu należałoby rozpocząć nie od daty ujęcia faktury w kosztach podatkowych, a od daty wyznaczonej przez wskaźnik rotacji zapasów.

Wskaźnik ten informuje jaki czas jest przeciętnie potrzebny na sprzedaż towaru, licząc od daty jego zakupu. Jeżeli wg tego wskaźnika przeciętnie, od momentu zakupu do momentu sprzedaży towaru, upływa 20 dni, to korekta kosztów winna zostać przeprowadzona nie po upływie 90 dni od daty ujęcia kosztu w kosztach podatkowych, a po upływie 110 dni (jest to termin wynikający z przepisów ustawy o CIT – 90 dni, przedłużony o wskaźnik rotacji zapasów – 20 dni).

Choć uproszczona metoda ustalania terminów korekty kosztów nie jest poparta żadnymi regulacjami prawnymi, jednak prawidłowości takiego korygowania kosztów nie kwestionują organy podatkowe (interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 marca 2015 r., nr IBPBI/2/423-1476/14/BG).