Kary za zwłokę nie są kosztem uzyskania przychodu

Choć kara za niedotrzymanie terminu wywiązania się z umowy nie jest ujęta w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, to jednak nie można uznać jej za koszt uzyskania przychodu. Jednoznacznie wypowiedziały się organy podatkowe oraz sądy dwóch instancji.

Konsorcjum, które brało udział w budowie stadionu wykorzystywanego w trakcie mistrzostw UEFA 2012r., zawarło ze zleceniodawcą umowę z klauzulą zastrzegającą opłacenie kary pieniężnej za opóźnienia w pracach, a przy zwłoce dłuższej niż 35 dni klauzula przewidywała zerwanie umowy. Tak rygorystyczne warunki przyjęte zostały ze względu na niezwykłą wagę wydarzenia, z którym związane były prowadzone prace oraz bezwzględny wymóg zakończenia prac w wyznaczonym terminie.

Konsorcjum dopuściło się opóźnień, zatem musiało opłacić karę. Karę zamierzano wliczyć do kosztów uzyskania przychodu uzasadniając ten fakt, przeznaczeniem kary jako zabezpieczeniem źródła przychodu, oraz ochroną przed złą opinią na rynku budowlanym. Zgoda na zapłatę kary pozwalała utrzymać dotychczasowe stosunki z klientami i stwarzała szansę na nowe kontrakty. Jednocześnie konsorcjum powoływało się na art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w którym brak jest wyłączenia kary za opóźnienia z kosztów uzyskania przychodów. W katalogu wyłączeń jest co prawda kara i odszkodowanie za wadliwe wykonanie umowy, nie ma natomiast nic na temat opóźnień w pracy.

Do takiej opinii nie przychylił się Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu. Stwierdził on, że chociaż kara za opóźnienie nie jest wymieniona w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, to jednak nie jest ona kosztem podatkowym. Koszt podatkowy powinien mieć bezpośredni związek z uzyskanym przychodem. Zdaniem Dyrektora IS w Poznaniu kara za opóźnienie była związana z przychodem tylko pośrednio, gdyż wynikała z umowy mającej zapewnić przychód.

Interpretację fiskusa za prawidłową przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Podkreślił on, że wydatek powinien być celowo poniesiony dla uzyskania przychodu, aby spełniać rolę kosztu podatkowego. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Dyrektora IS w Poznaniu, że kara za opóźnienie jest tylko pośrednio związana z przychodem.

Żadnych wątpliwości co do niemożności kwalifikowania kary za opóźnienie jako kosztów uzyskania przychodów nie miał też Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 11 września 2013 r. (sygn. akt II FSK 2629/11) wskazał, że o tym, czy wydatek można zakwalifikować jako koszt podatkowy decyduje art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, nie zaś katalog wyłączeń zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Jeśli poszukujesz informacji w zakresie finansowania przedsiębiorstw lub obniżenia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej to napisz. Postaramy się skutecznie doradzić i zaproponować najlepsze rozwiązanie.