Wydatki komplementariusza na pokrycie straty spółki nie są kosztem podatkowym

Wydatek ponoszony przez spółkę na pokrycie strat w spółkach komandytowych nie może być uznany, za związany z jej przychodem, czy też służący zabezpieczeniu albo zachowaniu źródła przychodów orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Spółka z o.o. była komplementariuszem w spółkach komandytowych. Na podstawie zawartych pomiędzy spółkami umów, przychody oraz koszty podatkowe z tytułu udziału w spółkach komandytowych wnioskodawca rozlicza proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku, zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) Zgodnie z zapisami tychże umów komplementariusz jest zobowiązany do pokrycia strat powstałych w każdej z tych spółek w pełnej wysokości. Zdaniem Spółki ma ona prawo do zaliczania wydatków na pokrycie strat spółek komandytowych do kosztów podatkowych, gdyż działanie to służy zachowaniu oraz zabezpieczeniu źródła przychodów i tym samym, pośrednio wpływa na uzyskanie przychodów.

Spółka z o.o. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z pytaniem o interpretację w sprawie zaliczania wydatków na pokrycie strat w spółach komandytowych w poczet kosztów podatkowych. Ten zanegował prawo spółki do takiego działania. Zdaniem fiskusa wydatek  pokrywa stratę spółek komandytowych, a więc to spółki komandytowe pozyskują środki finansowe na prowadzenie przez nie działalności gospodarczej. Tym samym, spółka pokrywając ich straty nie ponosi wydatku, aby mogła sama uzyskiwać przychody, tylko aby te przychody mogły uzyskiwać spółki komandytowe, których straty bilansowe są pokrywane.

Z interpretacją zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który za Dyrektorem IS powtórzył, iż wydatek na pokrycie strat spółek komandytowych nie służy uzyskaniu przez nią przychodu. Nie jest to również wydatek, który można uznać za wydatek związany z funkcjonowaniem skarżącej spółki.

Również Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do interpretacji organów podatkowych oraz wyroku sądu pierwszej instancji. Zauważył on, że spółka komandytowa jest odrębnym typem spółki prawa handlowego, której ustawodawca przyznał podmiotowość prawną, co pozwala spółce, przy wykonywaniu przez nią działalności gospodarczej, nabywać we własnym imieniu prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania. Powstały w ten sposób majątek jest majątkiem odrębnym od majątku wspólników.

Przepisy ustawy CIT wskazują na obowiązek proporcjonalnego rozliczenia przychodu z udziału w spółce komandytowej u każdego wspólnika do jego praw w zysku. Analogiczne zasady rozliczenia stosuje się w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów, ewentualnych zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstaw opodatkowania lub podatku.

Zgodnie z przepisami rozliczenie straty podatkowej, dokonuje się w oparciu o przepis art. 7 ust. 5 ustawy o CIT Oznacza to, że wysokość poniesionej w roku podatkowym straty można obniżyć dochód w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, przy czym wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.

Sąd wskazał, że umowa spółki powinna uwzględniać bezwzględnie obowiązujące normy prawa podatkowego, również w odniesieniu do zasad przypisywania wspólnikom przychodów i kosztów, a także odniesienie okresów rozliczeniowych, w których do przypisania tych wartości powinno dochodzić. Podatnik nie może uchylać się od konsekwencji podatkowych i prawnych lub ich modyfikować z powodu umowy spółki, którą zawarł.

Jeśli poszukujesz informacji w zakresie finansowania przedsiębiorstw lub obniżenia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej to napisz. Postaramy się skutecznie doradzić i zaproponować najlepsze rozwiązanie.